تفاوت نگرش در اتحادیه اروپا و کشورهای در حال توسعه در مورد تولید تخم مرغ

در طول 40 سال گذشته، جمعیت جهان 25 درصد افزایش یافته است و برای تامین نیازهای غذایی این جمعیت جوان، کشاورزان و دامدران می بایستی که تولیدات خود را حدود 60 درصد افزایش بدهند. تخم مرغ یکی از مطلوب­ترین و مقرون به صرفه ­ترین منابع پروتیین حیوانی است و بنابراین جای تعجبی ندارد که تعداد مزارع پرورش مرغ نخمگذار در کشورهای در حال توسعه همچون چین و هندوستان به سرعت در حال افزایش می­ باشد. اما سیاست کاری در کشورهای اروپایی بر خلاف کشورهای در حال توسعه، افزایش تعداد تولید تخم مرغ از طریق اصلاح نژاد برای حفظ پیک تولید و ثبات کیفیت بالای تخم مرغ در طول دوره تولید می باشد که همین امر باعث شده است که مرغداران اروپایی گله­ های تخمگذار در کشورهای اروپایی را تا  هفته 90 و 100 نگهداری نمایند. چنین سیاستی می تواند باعث کاهش گله های مورد نیاز برای پرورش و نگهداری در اتحادیه اروپا شود که نتیجه آن کاهش مصرف خوراک مورد نیاز برای ایجاد گله­ های جدید و همچنین کاهش آلودگی های زیست محیطی شود.
یک برآورد آماری در بریتانیا نشان می دهد که اگر تولید تخم مرغ به ازای هر قطعه 25 عدد افزایش یابد می­تواند باعث کاهش نگهداری 2.5 میلیون قطعه مرغ از جمله مرغ مادر در هر سال شود. پتانسیل سود اقتصادی و زیست محیطی چنین امری بسیار قابل توجه است. به عنوان مثال پژوهش آقای دکتر مک لود نشان میدهد که اگر طول هفته تولید در مرغ­­های تخمگذار را 10 هفته افزایش بدهیم موفق به کاهش دفع یک گرم نیتروژن به ازای یک دوجین (12 عدد) تخم مرغ خواهیم شد که این امر در کاهش آلودگی آب و خاک با منابع نیتراته بسیار مهم خواهد بود.
با توجه به توضیحات فوق رویکرد شرکت­ها و موسسات اصلاح نژاد در مرغ­های تخمگذار افزایش طول عمر اقتصادی مرغ های تخمگذار می باشد به طوریکه هدف آنها تولید نسل جدیدی از مرغ های تخمگذاری است که بتوانند در طول 100 هفته عمر خود 500 تخم مرغ روانه بازار کنند.
دست یابی به چنین هدف ارزشمندی می بایستی با برنامه­ های اصلاح نژادی و همچنین با در نظر گرفتن حفظ کیفیت تخم مرغ در طول دوره تولیدی و محافظت و مقاومت پرنده­ های تخمگذار در برابر انواع بیماری­ها و ناهنجاری­­ها باشد.
عمدتا کاهش تعداد تخم مرغ تولیدی که با کاهش کیفیت پوسته آن در هفته 72 توام می شود، مرغداران را به جایگزینی گله­ های مسن با گله های جوان می کند. البته جمله اخیر به معنای این نیست که در یک گله مسن تمامی پرندگان تخم مرغ با کیفیت ضعیف تولید می­ کنند بلکه متاسفانه در حول و حوش 72 هفتگی، واریانس و پراکنش کیفیت پوسته تخم مرغ های تولیدی در گله افزایش پیدا می­ کند. بنابراین نگهداری و حفظ نظم و یکپارچگی عملکرد بافت های دخیل در تولید تخم مرغ پیش نیاز افزایش طول عمر اقتصادی گله­ های تخمگذار می باشد.
با این حال و علی رغم تحقیقات و پیشرفت های زیادی که در 50 سال گذشته در پرورش طیور صورت گرفته است ما همچنان در مورد برخی از پیچیدگی ها و مکانیسم­های کنترلی تولید تخم مرغ اطلاعی نداریم و پیچیدگی­ های تولید تخم مرغ فراتر از تصورهای پیشین ما می باشد.
مشکل استئوپروزیس در مرغ های تخمگذار همچنان به عنوان یکی از مهم ترین چالش های مربوط به حفظ آسایش و رفاه پرنده در سال 2011 میلادی معرفی شده است و بنابراین این مشکل در هنگام افزایش طول عمر اقتصادی گله ­های تخمگذار نباید نادیده گرفته شود. بنابراین تغذیه درست در تمامی طول عمر و دوره تولیدی مرغ تخمگذار بسیار با اهمیت است و یافته­ های تغذیه ­ای 20 سال گذشته که در آن زمان مرغ­ها تعداد محدودی تولید داشتند در مورد مرغ­های مدرن و اصلاح شده امروزی قابل اجرا نمی ­باشد.  

Reference

Bain, M.M, NYS, I and I.C. Dunn. 2016. Increasing persistency in lay and stabilising egg quality in longer laying cycles. What are the challenges?British Poultry Science. Vol. 57, No. 3, 330–338. DOI: http://dx.doi.org/10.1080/00071668.2016.1161727.

                     
                        (گروه تحقیق و توسعه کارخانه خوراک و مکمل سازی دام وطیور رضوان)  

 

تاریخ ارسال: سه شنبه 23 مرداد 1397